Βυζαντινή Περίοδος
Οι Μεταξάδες έχουν ρίζες που χάνονται στα βάθη του χρόνου, όταν το παλιό χωριό λεγόταν Δογάντζια και εγκαταλείφθηκε το 1285 λόγω χολέρας. Η νέα εγκατάσταση έγινε στη σημερινή τοποθεσία, δίπλα σε ένα μικρό καραγάτσι και μια πηγή νερού.
Ο αρχικός οικισμός ονομαζόταν «Δογάντζια» και βρισκόταν λίγο πιο δυτικά. Μια επιδημία χολέρας το 1285 ανάγκασε τους κατοίκους να εγκαταλείψουν την εστία τους και να αναζητήσουν νέο τόπο εγκατάστασης. Έτσι, μετεγκαταστάθηκαν στη σημερινή, δασώδη τοποθεσία, την οποία και επέλεξαν στρατηγικά χάρη στις ενδείξεις για ύπαρξη νερού.
Οι ρίζες του χωριού χάνονται μέσα στα βάθη των χρόνων. Πολλά στοιχεία για την ιστορία του χωριού αντλούμε από το χειρόγραφο βιβλίο του Κωνσταντίνου Γκεργκένη, παλιού κατοίκου του χωριού. Ο ίδιος, μετά από πολύχρονη έρευνα, μας αναφέρει ότι το παλιό χωριό, επί Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, λεγόταν Δογάντζια (ή Ντουγάντζια) και ήταν χτισμένο δύο χιλιόμετρα δυτικά του σημερινού χωριού. Η ονομασία αυτή στηρίζεται μάλλον στη λέξη ντουγάντζι,που είναι αρπακτικό πουλί και δηλώνει την ορεινή και βραχώδη θέση του τότε χωριού. Η παράδοση αναφέρει ότι εκεί ήταν ο χώρος της πρώτης εγκατάστασης των κατοίκων των Μεταξάδων, έως το 1285 όπου μια επιδημία χολέρας ανάγκασε τους κατοίκους να εγκαταλείψουν τον οικισμό, και αργότερα να ψάξουν για νέο τόπο εγκατάστασης. Ψάχνοντας, διάλεξαν τη σημερινή δασώδη τοποθεσία από την ύπαρξη ενός δέντρου 3-4 χρόνων τότε (καραγάτσι) και επακόλουθα από τη σκέψη της ύπαρξης νερού. Πράγματι, όπως αναφέρεται στα χειρόγραφα, δίπλα στο καραγάτσι άνοιξαν πηγάδι, το οποίο σωζόταν ως το 1928, όπου τότε σκεπάστηκε από τον πρόεδρο Παπαναγιώτου Αθανάσιο, λόγω αλλαγής στη διαμόρφωση της πλατείας.