Στίχοι
Αφέντης μας, αφέντης μας χαρά θα καμ’,
χαρά κι παναήρι, πάπια - χήνα μου να έχεις το κρίμα μου,
χαρά κι παναήρι παπαδούδα μου καλή (ή γκιουζέλ) νυφούδα μου
Να καλιάσει να καλιάσει ιννιά χουριά
κι ως δεκαπέντι κάστρα πάπια - χήνα μου να έχεις το κρίμα μου,
κι ως δεκαπέντι κάστρα παπαδούδα μου καλή νυφούδα μου.
Να καλιάσει να καλιάσει το σύντεκνό τ'
να πάει να στεφανώσει πάπια - χήνα μου να έχεις το κρίμα μου,
να πάει να στεφανώσει παπαδούδα μου καλή νυφούδα μου.
Βάζει στεφά βάζει στεφάνι από φλουρί,
κι τα κηριά ασημένια πάπια - χήνα μου να'χεις το κρίμα μου,
κι τα κηριά ασημένια παπαδούδα μου καλή νυφούδα μου.
Σχετικά με το τραγούδι
Το τραγούδι ανήκει στον κύκλο των γαμήλιων τραγουδιών της περιοχής των Μεταξάδων και ειδικότερα της Θράκης. Αποτελεί μέρος της τελετουργικής προσμονής του γάμου, καθώς τραγουδιέται κατά τον γαμήλιο χορό ή πριν την έναρξη του γλεντιού. Ο ρυθμός του είναι δίσημος, γνωστός ως «ξέσυρτος» ή «ταπεινός», χαρακτηριστικός για τους αργούς και τελετουργικούς χορούς της Θράκης.
Οι στίχοι εξυμνούν τη χαρά του αφέντη – συμβολικά τον πατέρα της νύφης ή τον οικοδεσπότη – για τον επικείμενο γάμο. Η επανάληψη της ευχής για χαρά και πανηγύρι αντικατοπτρίζει τη συλλογικότητα του γεγονότος, αφού καλεί όχι μόνο την οικογένεια αλλά και όλα τα χωριά και κάστρα της περιοχής να συμμετάσχουν στη γιορτή. Ο γάμος εμφανίζεται σαν εστία ένωσης και αλληλεγγύης, με αναφορές σε μουσικά όργανα και παίκτες που καλούνται να ψυχαγωγήσουν την κοινότητα.