Το τραγούδι είναι ένα τοπικό δρομικό τραγούδι αγάπης, ευρύτατα γνωστό στην περιοχή των Μεταξάδων του Έβρου. Στην τοπική παράδοση συνδεόταν με την περίοδο της άνοιξης. Τραγουδιόταν τις Κυριακές από την Κυριακή της Ορθοδοξίας έως τη Μεγάλη Εβδομάδα, όταν γυναίκες επέστρεφαν από το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία προς την πλατεία του χωριού, σχηματίζοντας πομπές και τραγουδώντας.

Σε αυτό το τραγούδι, ο ερωτευμένος παρομοιάζεται με πράσινο λουλουδάκι που φυτρώνει στην πόρτα, παρακαλώντας την κόρη να του δώσει προσοχή και στοργή. Ο στίχος “Σηβαίνεις, βγαίνεις, μη πατείς…” υπονοεί ευαισθησία και φόβο μη τραυματίσει το λεπτό του κορμί· η χρήση εικόνων όπως «ίτσια», «τριαντάφυλλα», «πράσινοι βασίλκοι» ενισχύουν το φυσικό πλαίσιο του έρωτα.

Η μουσική έκδοση που κυκλοφορεί από το αρχείο του Ο.ΦΥ.ΠΕ.Κ.Α. το χαρακτηρίζει ως «δρομικό τραγούδι της αγάπης από τους Μεταξάδες» με αλληγορικό περιεχόμενο, τονίζοντας ότι ο εραστής παρουσιάζεται ως λουλουδάκι που ζητά αναγνώριση.