Στίχοι
Μαλά- καλέ μαλαματέϊνιους αργαλειός,
μαλαματέΐνιους αργαλειός κι σιντιφένιου χτένι
Κι' ενά καλέ κι' ενά κορμί αγγελικό,
κι' ένα κορμί αγγελικό καθέται και γιφαίνει.
που γι καλέ που γίφινει κι ξίφινει,
που γίφινει κι ξίφινει κι'αλό βραντόλαλούσι.
Πραμά καλέ πραματευτής απέρασει,
πραματευτής απέρασει κι την καλημιρνάει.
Καλή καλέ καλημερά σοι κόρη μου,
καλήμερά σοι κόρη μου καλώς τον ξένο πούρθε.
Θα σοι καλέ θα σοι ρουτήσου κόρη μου,
θα σοι ρούτησου κόρη μου θα σοι καλοξιτάξου.
Κορή μ' καλέ κορὴ μ' κι' αν είσ' ανύπαντρη,
κορήμ κι' αν είσ' ανύπαντρη γυναίκα να σε κάνω.
Που γώ καλέ που γω δεν είμ' ανύπαντρη,
που γω δεν είμ' ανύπαντρη γυναίκα να με κάνεις.
Εγώ καλέ εχώ αντρά στην ξενιτιά,
εχώ αντρά στην ξενιτιά τωρά δωδικά χρόνια.
Κι'αν δεν καλέ κι' αν δεν φανεί κι' αν δεν ακουχτή,
κι' αν δεν φανεί κι' αν δεν ακουχτή καλόγριά θα γίνω.
Σχετικά με το τραγούδι
Το τραγούδι είναι αναπόσπαστο μέρος της μουσικής κληρονομιάς των Μεταξάδων και άλλων χωριών του Έβρου, εκτελείται παραδοσιακά καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου σε γάμους και πανηγύρια, με εξαίρεση τη Μεγάλη Σαρακοστή. Η έμφαση του είναι στην εκπροσώπηση του ερωτικού στοιχείου, συνδέοντας το παραδοσιακό γνέσιμο με τον αργαλειό ως σύμβολο της γυναικείας δημιουργίας, της προίκας, αλλά και της προσμονής για τον αγαπημένο που είναι στην ξενιτιά.
Το τραγούδι αποδίδεται σε επτάσημο ρυθμό, στον τύπο του συρτού χορού, στοιχείο χαρακτηριστικό για παραδοσιακούς χορούς της Θράκης και ειδικά του Έβρου. Αυτή η χορευτική δομή προσδίδει τελετουργική βαρύτητα στην παρουσίασή του, ενώ συνοδεύεται συχνά από τοπικά μουσικά όργανα (λύρα, νταούλι, κλαρίνο) και ομαδικό τραγούδι.
Στους στίχους, ο «μαλαματέϊνιος αργαλειός» και το «σιντιφένιο χτένι» συνδέονται με το αγγελικό κορμί της κοπέλας που υφαίνει, ενώ η συνάντησή της με τον πραματευτή οδηγεί στη συζήτηση για γάμο. Η κοπέλα, ωστόσο, πιστή στον άντρα της που βρίσκεται στην ξενιτιά, αρνείται τη νέα πρόταση και εκδηλώνει την αφοσίωσή της με την υπόσχεση να γίνει καλόγρια εάν δεν επιστρέψει ο αγαπημένος της. Το τραγούδι εκφράζει την πίστη, το ερωτικό πάθος, αλλά και το παράπονο της ξενιτιάς, στοιχεία που διαπνέουν τη θρακιώτικη λαϊκή παράδοση.