Στίχοι
Νι - Τρίτη νι μέρα να ξημένερουνη,
νερ να μ' είχει ξημηρώσει,
κι' ωχ πουστόλουμ’ στιρημένη.
Νι- σ΄ όλα τα χουριά τα κουνίσματα θα βγάλουν,
θα τα βγάλ’, κι στου καμπαΐκι,
κι' ωχ πουστόλουμ’ στιρημένη.
Νι- τρία να χρόνια στα κουνίσματα δεν πήγα,
νιρ κι φέτου δε θα πάνου,
κι' ωχ πουστόλουμ' στιρημένη.
Νιρ κουμίνιτσα τσου την ξηγένελασει,
νιρ κουμίτσα τση μπαλκούδα,
κι' ωχ πουστόλουμ’ στιρημένη.
Νιρ δεν πάναν σιμά νιρ δεν πάναν μακρά,
νερ ως τ'αηρέκ του μήλου,
κι' ωχ πουστόλουμ’ στιρημένει.
Νι πάρει ν’ αξαδέρφ’ την εικονόνα μου,
να τυλίξου του τσαρουχόσκνιου,
κι' ωχ πουστόλουμ’ στιρημένη.
Σχετικά με το τραγούδι
Το τραγούδι ανήκει στον κύκλο των ζωναράδικων χορών και αποδίδεται σε εξάσημο ρυθμό, γνωστός για την ενεργητική και καθοδηγητική του δράση στη συμμετοχική χορευτική πρακτική της Θράκης. Η εκτέλεσή του συνδέεται με το έθιμο της περιφοράς των εικόνων στα χωριά των Μεταξάδων, που γίνεται παραδοσιακά την τρίτη μέρα του Πάσχα. Κατά τη διάρκεια της περιφοράς, οι κάτοικοι του χωριού συνοδεύουν τις εικόνες τραγουδώντας, προσδίδοντας χαρμόσυνο και συλλογικό χαρακτήρα σε ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα του τοπικού εορταστικού κύκλου.
Οι στίχοι του τραγουδιού αφηγούνται τη λαχτάρα και το παράπονο για την απουσία από τα «κουνίσματα», τα γλέντια και τους χορούς που συμβολίζουν την κοινωνική ζωή του χωριού. Η συχνή επωδός «ωχ πουστόλουμ’ στιρημένη» αποδίδει λυρισμό στον συλλογικό καημό και την προσμονή για συμμετοχή στη χαρά. Υπάρχουν αναφορές στις τοπικές μορφές και τελετουργίες, όπως το καμπαΐκι, τα τσαρούχια, και την εικονόνα, που αποκαλύπτουν στοιχεία τοπικής ταυτότητας και βιώματος.